تبليغاتX
دل مشغولی های یک ققنوس

 dear mommy....


 Dear Mommy, I am in Heaven now, sitting on Jesus'
 lap. He loves me and cries with me; for my heart has
 been broken. I so wanted to be your little girl. I
 don't quite understand what has happened. I was so
 excited when I began realizing my existance. I was
 in a dark, yet comfortable place. I saw I had
 fingers and toes. I was pretty far along in my
 developing, yet not near ready to leave my
 surroundings. I spent most of my time thinking or
 sleeping. Even from my earliest days, I felt a
 special bonding between you and me. Sometimes I
 heard you crying and I cried with you. Sometimes you
 would yell or scream, then cry. I heard Daddy
 yelling back. I was sad, and hoped you would be
 better soon. I wondered why you cried so much. One
 day you cried almost all of the day. I hurt for you.
 I couldn't imagine why you were so unhappy. That
 same day, the most horrible thing happened. A very
 mean monster came into that warm, comfortable place
 I was in. I was so scared, I began screaming, but
 you
  never once tried to help me. Maybe you never heard
 me. The monster got closer and closer as I was
 screaming and screaming, "Mommy, Mommy, help me
 please; Mommy, help me." Complete terror is all I
 felt. I screamed and screamed until I thought I
 couldn't anymore. Then the monster started ripping
 my arms off. It hurt so bad; the pain I can never
 explain. It didn't stop. Oh, how I begged it to
 stop. I screamed in horror as it ripped my leg off.
 Though I was in such complete pain, I was dying. I
 knew I would never see your face or hear you say how
 much you love me. I wanted to make all your tears go
 away. I had so many plans to make you happy. Now I
 couldn't; all my dreams were shattered. Though I was
 in utter pain and horror, I felt the pain of my
 heart breaking, above all. I wanted more than
 anything to be your daughter. No use now, for I was
 dying a painful death. I could only imagine the
 terrible things that they had done to you. I wanted
 to tell you that I love you before I was
  gone, but I didn't know the words you could
 understand. And soon, I no longer had the breath to
 say them; I was dead.I felt myself rising. I was
 being carried by a huge angel into a big beautiful
 place. I was still crying, but the physical pain was
 gone. The angel took me to Jesus and set me on His
 lap. He said He loved me, and He was my Father. Then
 I was happy. I asked Him what the thing was that
 killed me. He answered, "Abortion. I am sorry, my
 child; for I know how it feels." I don't know what
 abortion is; I guess that's the name of the monster.
 I'm writing to say that I love you and to tell you
 how much I wanted to be your little girl. I tried
 very hard to live. I wanted to live. I had the will,
 but I couldn't; the monster was too powerful. It
 sucked my arms and legs off and finally got all of
 me. It was impossible to live. I just wanted you to
 know I tried to stay with you. I didn't want to die.
 Also, Mommy, please watch out for that abortion
 monster. Mommy, I love you and I
 would hate for you to go through the kind of pain I
 did. Please be careful.
      Love

          Your Baby Girl

+ نوشته شده در جمعه 11 آبان1386ساعت 0:47 AM توسط ققنوس |

If you woke up this morning
 with more health than illness,
 you are more blessed than the
 million who won't survive the week.
 If you have never experienced
 the danger of battle,
 the loneliness of imprisonment,
 the agony of torture or
 the pangs of starvation,
 you are ahead of 20 million people
 around the world.
 If you attend a church meeting
 without fear of harassment,
 arrest, torture, or death,
 you are more blessed than almost
 three billion people in the world.
 If you have food in your refrigerator,
 clothes on your back,a roof over
 your head and a place to sleep,
 you are richer than 75% of this world.
 If you have money in the bank,
 in your wallet, and spare change
 in a dish someplace, you are among
 the top 8% of the world's wealthy.
 If your parents are still married and alive,
 you are very rare,
 especially in the United States.
 If you hold up your head with a smile
 on your face and are truly thankful,
 you are blessed because the majority can,
 but most do not.
 If you can hold someone's hand, hug them
 or even touch them on the shoulder,
 you are blessed because you can
 offer God's healing touch.
 If you can read this message,
 you are more blessed than over
 two billion people in the world
 that cannot read anything at all.
 You are so blessed in ways
 you may never even know.
 This cannot be kept.  If it stops with you, then
 the blessing will disappear. The blessing will only
 keep working if it is continuously passed around. If
 you are a recipient of a blessing, keep the blessing
 working by being the source of blessing to other
 people
    
 Friends are like stars. You may not always see
 them but you know they are always ther 
 


+ نوشته شده در سه شنبه 24 مهر1386ساعت 11:5 PM توسط ققنوس |

 

باتشکر از دوست خوبم . اهدا کننده متن زیبای پیش رو .

 

 

 

HOLD ME FOR A WHILE


‌‌BY: REDNEX

 
What's that sparkle in your eyes?
Is it tears that I see?
Oh tomorrow you are gone
So tomorrow I'm alone
Short moments of time
We have left to share our love

Hold, hold me for a while
I know this won't last forever
So hold, hold me tonight
Before the morning takes you away

We're in eachothers armes
Soon we're miles apart
Can you imagine how I'll miss,
Your touch and your kiss?
Short moments of time
We have left to share our love

Hold, hold me for a while....

Hold, hold me now,
From dusk to dawn all night long
Save, save me now,
A short moment of time

+ نوشته شده در پنجشنبه 9 فروردین1386ساعت 4:56 AM توسط ققنوس |

 

 

        

 

           ....... با همۀ تامل و صبري كه مصروف پيدا نمودنِ راهي بهتر، جهت انعكاس آنچه كه بايد باشد، كردم، متاسفانه بدليلِ خالي بودن انبانِ كلمات زيبا، پرمعنا و فاخر و ضعف در ادبيات فارسي به چيزي جز اين متن ناقص و الكن نرسيدم.

هر چند ناتوان در بيانِ احساس شاعر و خواننده، با اميد به دريافت آنچه در پسِ پشت اين كلمات است،   " Lady "   تقديم تو باد.

 

 

 

   Lady  

Lady, I’m your knight in shining armor and I love you.

You have made me what I am and, I am yours.    

My love, there’s so many ways I want to say, I love you,

Let me hold you in my arms for, evermore.

You have come, and made me such a fool, I’m so lost in your love.

And all, we belong together, I want you belive in my song.

Lady, for so many years I thought, I would never find you,

you have come into my life and, made me whole.

Forever, let me wake to see you each and every morning,

let me hear your whisper softly, in my ears.

In my eyes, as I know what else from you,

there’s no other love like I love.

And yes, ooh yes, I always want you near me.

I waited for you for so long.

Lady, your love the only love I need.

And beside me, is where I want you to be.

Because of my love, there’s something,

I want you to know,

You are the love of my mind,

You are my lady.

 

 

       بانو

 

بانو،

من همون شواليۀ نجات بخشت هستم

كه با زرۀ طلائي مي ياد،

هموني كه دوستت داره .

 

تو ، تو منو ، من كردي ،

مني كه آلان هستم ، ساختۀ دست توست

پس ، من مالِ تو هستم .

 

عزيزم ،

راه هاي زيادي هست كه عشقمو

بهت نشون بدم.

كه بگم دوست دارم،

اما،

اگه بذاري ، دستام تو رو تنگ در بر بگيره،

اونجوري كه انگار بخواد تا ابد تو رو در آغوش داشته باشه،

اونوقت ميتوني احساسمو بفهمي .

 

تو پا گذاشتي به زندگيم و منو افسون كردي

اي كه غرقه در گردابِ عشقتم .

با وجود تمام ناملايمات

ما متعلقِ به هميم .

و ازت ميخوام كه به باورِِِ احساسم

از وراي شعرم برسي .

 

بانو ،

گذشت سالها داشت منو

به اين نتيجه مي رسوند كه ديگه نمي تونم

همزاد و نيمة گم شده مو پيدا كنم ،

اما،

تو اومدي .و با آمدنت من و زندگيمو كامل كردي.

 

بذار كه تا ابد، بيداريم در هر صبح با ديدن چهره ت شروع بشه.

بذار كه در هر طلوع با شنيدن زمزمۀ نرم و ابريشم وارت

در گوشم بيدار بشم.

 

چشمانم هيچكس، بجز تو را نميبينه.

مشهودِ كه هيچ عشقي در دنيا هماوردِِ عشقمان نيست.

آره آره، ازت ميخوام كه در هر لحظه در كنارم باشي،

چون من ساليان سال منتظر اومدنت بودم.

 

بانو،

مهرورزيدنت به من، تنها نيازمه،

و بواسطۀ دوست داشتنت، بودنت در برم ، تنهاخواسته ام.

 

دلم ميخواد يه چيزي رو بدوني:

تو هموني هستي كه هميشه در ذهن و روياهام  بودي،

          تو بانوي  زندگي من هستي.

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 9 فروردین1386ساعت 4:43 AM توسط ققنوس |

With understanding and pationce, you can find a way through any difficulty

The pressures that life brings each of us can often be too great to deal with, and in turn can make us lose our self-perspective.

Eventually,we start seeing evrything in a negative light,including ourselves.

We may become trapped within ourselves,and with the ability to think clearly,we may choose a way out that causes even more confusion.

But don’t feel alone, because this has happened to everyone at one time.

Sometimes, life isn’t meant to be easy;we have to work hard to get what we want so it will be appreciated more when we get it.

 

 

با درك و شكيبائي بر هر مشكلي توانائي

 

تنگناهاي زندگي اغلب چنان دردناكند كه تاب پايداري در برابرشان نداريم.

چنان كوبنده، كه گاه مي شكنيم و فرو مي افتيم.

و سرانجام به همه چيز، حتي خود بدبين مي شويم.

شايد در تاري كه خود تنيده ايم گرفتار شويم،

و اگر نتوانيم درست انديشه كنيم شايد، راهي در پيش گيريم كه به اشفتگي بيشتر ما بينجامد.

اما احساس تنهائي مكن كه ديگران نيز با چنين لحظاتي روبرو بوده اند.

گاه زندگي آسان نيست.

بايد سخت بكوشيم تا به آنچه مي خواهيم دست يابيم.

و آنگاه است كه ارزش آن را بيش از پيش مي دانيم.

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه 1 بهمن1385ساعت 6:22 AM توسط ققنوس |

 

 

تا حالا شده مغزتون براي لحظه يا لحظاتي قفل بشه؟ دنبال يه چيزي بگردين اما پيداش نكنين؟ پي يه جملۀ خوب براي ابراز يه احساس عالي باشين اما به زبون نياد؟ من شده بودم. اما يدفعه نوشتۀ دوست گرانقدرم "جادوگر 150" تو صفحۀ نظرات برق از چشمام پروند. مطلبشون هموني بود كه دنبال مي گشتم. پس با اجازه از دوست گرامم  "جادوگر 150" و در جهت ابراز سپاس از ايشان و گفتن احساسم متن ايشونو به عنوان پست جديد عرضه ميكنم.

 

 Promise

 

I can not promise you that
نمی توانم عهد کنم که

 
I will not change
تغییر نخواهم کرد

 
I can not promise you that
نمی توانم عهد کنم که

 
I will not have many different moods
خلقیات متفاوت نخواهم داشت

 
I can not promise you that
نمی توانم عهد کنم که

 
I will not hurt your feeling sometimes
گاهی احساسات تو را جریحه دار نخواهم کرد


I can not promise you that
نمی توانم عهد کنم که

 
I will not be erratic
آشفته نخواهم شد

 
I can not promise you that
نمی توانم عهد کنم که

 
I will always be strong
همواره قوی خواهم بود


I can not promise you that
نمی توانم عهد کنم که

 
my faults will not show
گناهانم را نشان نخواهم داد

 
but,...
اما


I do promise you that
می توانم عهد کنم که

 
I will always be supportive of you
همواره پشتیبان تو خواهم بود

 
I do promise you that
می توانم عهد کنم که

 
I will share all my thoughts
افکار و احساساتم را


and feeling with you
با تو سهیم خواهم بود

 
I do promise you that
می توانم عهد کنم که

 
yourself I will give you freedom to be
تو را آزاد خواهم گذارد تا خودت باشی

 
I do promise you that
می توانم عهد کنم که


I will understand every thing that you do
هر کاری که انجام دهی درکت خواهم کرد


I do promise you that
می توانم عهد کنم که

 
I will be completely honest with you
با تو کاملا صادق خواهم بود

 
I do promise you that
می توانم عهد کنم که

 
I will laugh and cry with you
با تو خواهم گریست و خواهم خندید

 
I do promise you that
می توانم عهد کنم که

 
I will help you achieve all your goals
کمکت خواهم کرد که به هدفهایت برسی

 
but,...
اما

 
most of all
بیش از همه

 
I do promise you that I love you my dear ferand
می توانم عهد کنم که تو را دوست خواهم داشت دوست خوب من

 

 

 

------------------------------------------------------------------------

با سپاس فراوان از نويسنده و مترجم گرامي كه متن حاضر جز با زحمات ايشان بدست ما نميرسيد.

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 21 دی1385ساعت 1:54 AM توسط ققنوس |

           

     کفشهايم کو؟!

          نويسنده :  حجت‌الاسلام محمدرضا زائري

 

 

 

گفتم: «البته شما لطف داريد ولي»... که مهلت نداد و گفت:‌ «حاج آقا! ما وصف شما را زياد شنيده‌ايم و حيف است يک همچه مجلسي از فيض محضر شما محروم بماند.»
توي دلم گفتم: «عجب! حالا شد يک چيزي، پس آوازه فضل ما کم‌کم دارد به همه‌جا مي‌رسد.» و ادامه داد: «اين هيأت سابقه 60-50 ساله دارد. پدران ما از وقتي يادشان مي‌آيد، در اين هيأت سينه مي‌زده‌اند. مرحوم حاج سراج اينجا منبر مي‌رفته. گاهي اوقات آسيداحمدآقا خوانساري –آيت‌الله خوانساري- که مرجع تقليد بودند تشريف مي‌آوردند. اينجا از قديم جزء هيأتهاي معتبر تهران بوده و مرحوم حاج ماشاءالله معروف اينجا مداحي مي‌کرده.
به دلم گذشت که اينجا منبر رفتن بالاخره يک سابقه‌اي، اعتباري، ‌چيزي مي‌شود. حالا يک جوري آن ساعت درس را جابه‌جا مي‌کنم. توي يک چنين هيأتي مي‌ارزد که آدم منبر برود.
گفت: «پس انشاءالله ديگر خيالمان راحت باشد؟»
با خودم گفتم: «نه، مي‌ارزد، بد چيزي نيست اما ... اما هنوز معلوم نکرده که چقدر کاسبيم... ولي چطور حاليش کنم که بفهمد.»
دوباره گفت: «حاج آقا! عنايتي بفرماييد ما با دست پر از اينجا برويم.»
خواستم کمي اين دست و آن دست کنم که حرفي از پاکت بزند، گفتم: «مي‌دانيد، فضاي معنوي و جو روحاني مجلس است که براي من مهم است. يعني مي‌دانيد. مجلس که زياد است...»
خوشم آمد که فهميد. سرش را تکان داد و گفت: «البته، البته.»
ادامه دادم: «هرجا برويد خيمه عزاي سيدالشهدا برپاست. دوستان هم که لطف دارند. اگر به حساب ظواهر باشد و امور باطنيه را انسان مدنظر قرار ندهد و چه مي‌دانم، به حساب مسائلي مثل...» و در حالي که لبخند مي‌زدم و سعي مي‌کردم آثار بي‌اعتنايي در چهره‌ام نمودار باشد، گفتم: «مثل پاکت و چه مي‌دانم... اينها خلاصه باشد، آدم بايد صبح تا شب منبر برود.»
و بعد با خودم فکر کردم الان وقتش است که ميخ قضيه را محکم کنم. گفتم: «همين پيش پاي شما و در طول اين چند روز کلاً براي چند مجلس دوستان اصرار کردند و بعضي که کمي غريبه‌تر بودند و خيلي ما را نمي‌شناختند حتي اول صحبت از جهات مادي مي‌کردند و مثلاً مبالغ... حالا کار ندارم نرخهاي بسيار بالا عنوان مي‌کردند ولي نمي‌دانستند ما به آن روي سکه نگاه مي‌کنيم.»
خواستم اضافه کنم که اصلاً خيلي مجالس را من مي‌روم و حتي کرايه ماشين را هم خودم مي‌دهم که ترسيدم جدي بگيرد. گفتم: «بالاخره آدم وقتي را مي‌گذارد، مي‌خواهد نتيجه‌اش را هم ببيند. مي‌دانيد همين يک ساعت را آدم مي‌تواند به طلاب درسي بدهد که استفاده شود. مي‌شود همين يک ساعت را مطالعه کرد که بهره‌اي داشته باشد. حالا وقت رفت و برگشت و احياناً اگر کسي سؤالي داشته باشد و ... اينها را هم اضافه کنيد چند ساعت مي‌شود. نمي‌خواهم بگويم ارزش يک همچه جلسه‌اي کم است. نه، اشتباه نشود. آدم مي‌خواهد مطمئن باشد که وقتي که مي‌گذارد منشأ اثر بوده، يعني کاري که آدم کرده فايده‌اي داشته. تنبهي حاصل شده، برکتي داشته، موجب توبه غافلي شده و ...»
گفت: «دقيقاً فرمايش حضرتعالي را قبول دارم. ما هم بالاخره اين چيزها را پاي منبر شما بزرگان ياد گرفته‌ايم.»
در حالي که تسبيح را در يک دستم مي‌گرداندم دست ديگرم را به ريشم کشيدم و پشتم را بالاتر گرفتم که يعني...
ادامه داد: «همه اين دقت شما را خود ما هم تا حدي داريم. توي اين هيأت هرسال مي‌توانم بگويم که کسي شفا پيدا کرده. خيليها خوابهاي عجيب و غريبي ديده‌اند که نشان‌دهنده عنايت و توجه خاصي است که به اين مجلس مي‌شود. اول مجلس همه با وضو و رعايت آداب وارد مي‌شوند. اصلاً بچه‌هاي ما اعتقادي به اين هيأت و اين مسجد دارند که هروقت وارد مي‌شوند در را مي‌بوسند و داخل مي‌شوند.»
ديدم که طرف نکته را نگرفت و اگر همين‌طور صبر کنم از اين چيزها مي‌گويد. حرفش را قطع کردم که: «بله، من هم اگر چنين شناختي از شما نداشتم که قضيه فرق مي‌کرد. الحمدالله شما موفقيد. پس اين‌طوري خيالم راحت است. حالا توي همچه مجلسي اگر آدم بابت هزينه رفت و آمدش هم چيزي بگيرد گرفته والا اگر اصل کار درست نباشد اينها هيچ‌کدام فايده‌اي ندارد چون اصل همان است.»
با خودم فکر کردم لابد الان ديگر حرفي از پاکت مي‌زند که ادامه داد: «حاج‌آقا! يادم نمي‌رود سال گذشته يکي از مادران شهدا که سه شهيد داده است و دامادش هم از آزادگان است خواب ديده بود يکي از پسرهايش در اين هيأت دارد سينه مي‌زند.»
گفتم: «بله شهدا که...» ولي او داشت باز تعريف مي‌کرد که: «بله خواب ديده بود که پسرش دارد سينه مي‌زند و بعد رو مي‌کند به مادرش سلام مي‌کند. مادرش مي‌گويد: چرا پيش من نمي‌آيي خيلي دلم تنگ شده است و او جواب مي‌دهد فردا شب بيا هيأت، من آنجا هستم.»
من همين‌طور خيلي عادي نگاهش مي‌کردم و او که منتظر بود با بيان اين ماجرا اشک از چشمان من سرازير شود و همان‌جا بلند شوم و دنبالش راه بيفتم، با قيافه درهم رفته پرسيد: «خوب، پس انشاءالله حتماً خدمتتان هستيم ديگر.»
راضي بودم اما فکر کردم که يک دفعه نبايد جواب مثبت داد. خيال مي‌کند حالا خيلي دلمان مي‌خواهد برويم. بايد يک کم بيشتر معطلش کنم تا ابهت قضيه بيشتر بشود.
گفتم: «البته مي‌دانيد ما در اين ساعت حلقه درسي داريم که...»
فکر کردم خوب است يک چشمه بيايم تا حواسشان را جمع کنند و بفهمند که چه خبر است.
ادامه دادم که: «درسي مي‌گوييم و تعداد زيادي از طلبه‌ها هستند...» که يکهو به ذهنم آمد اين‌طوري با خودشان مي‌گويند تکبر دارد.
درستش کردم که: «البته خب مباحثه‌اي است. لطف دارند و ما وظيفه‌مان را انجام مي‌دهيم و در خدمت رفقا هستيم.»
گفت: «حاج آقا امکان ندارد ساعت تدريس را تغيير بدهيد و يا ما از شاگردانتان خواهش کنيم زودتر خدمت برسند؟»
با خودم گفتم بگذار منتي بر سرشان باشد تا موقع دادن پاکت فکر نکنند که چندان کاري کرده‌اند.
گفتم: «حالا من نمي‌دانم چطور مي‌شود. اجازه بدهيد من تأملي بکنم و به لطف خداوند فردا شب به شما عرض کنم. شما فردا شب تشريف بياوريد.»
دو دستش را بلند کرد و به حالت کسب اجازه حرکتي کرد و بلند شد که برود.
خواستم بلند شوم ولي با خود گفتم: «درست نيست. اگر بلند شوم که حساب و کتابها به هم مي‌خورد. بايد حواسم جمع باشد که نايستم. بزرگان کدامشان جلوي يک نفر عامي بلند مي‌شوند؟» و براي همين فقط نيم‌خيز شدم و يک يا الله گفتم، بعد هم صدايم را کمي کلفت کردم و در حالي‌که سعي مي‌کردم تن صدايم به اهل علم نزديکتر باشد گفتم:‌ «سلَّمکم الله ان‌شاءالله» و بعد هم شرح لُمعه را برداشتم که براي درس حاضر شوم. احساس خوشي داشتم و فکر مي‌کردم کم‌کم دارد يک‌ چيزهايي مي‌شود.
جوانکي که معلوم بود راننده است و او را دو شب پيش به همراه حاج حسين ديده بودم به ساعتش نگاهي کرد و در حالي که سوئيچ ماشين را توي دستانش مي‌چرخاند، کنار پله‌هاي دم شبستان نشست.
جوان را که ديدم آخرين جمله درس را با صداي بلندتري تکرار کردم که: «و لإنًّ في ايجابها علي المسلم اضرارا يوجب التخاذل عن الحرب لکثير» يعني اين ديه را هم از بيت‌المال مي‌پردازند چون مورد مصرف آن مصالح است و اين هم در عداد مصالح است و بلکه از اهم مصالح است و ديگر اينکه اگر شارع مقدس دفع اين ديه را در اين موضع بر مسلمين مقرر مي‌فرمود، خود همين موجب سستي بعضي و بلکه به فرمايش مصنف، موجب سستي کثيري از مسلمين در جهاد مي‌شد.
از نگاه جوانک فهميدم که در دلش چه مي‌گذرد. خوشم آمد و بعد نگاهي به طلبه‌ها انداختم و گفتم: «و صلي الله علي سيدنا محمد و اله الطاهرين.»
در حالي که بچه‌ها صلوات مي‌فرستادند و بلند مي‌شدند، قبل از اينکه کسي اصلاً قصد سؤال داشته باشد گفتم: «سؤالات را فردا جواب مي‌دهم. فعلاً کمي عجله دارم، چون مجلسي هست که به اصرار دوستان بايد شرکت کنم. انشاءالله بعداً خدمتتان هستم.»
احساس مي‌کردم همه با نگاهشان افتخار شاگردي چنين استادي را ابراز مي‌کنند.
جوان جلو آمده بود و مي‌گشت تا نعلينهايم را پيدا کند ولي قبل از او بچه‌ها نعلينها را جفت کرده بودند و من هم اين‌قدر آهسته آمدم بودم که تا موقع رسيدنم نعلينها جفت شده باشد.
توي ماشين براي چندمين بار خطبه را تمرين کردم. نمي‌دانستم چرا باز هم اضطرابي خفيف در درون خود حس مي‌کردم. با اينکه از 15-16 سالگي منبر رفتن را شروع کرده بودم ولي باز هم با گذشت بيش از 12-13 سال هنوز نگران بودم.
با خود گفتم: «اول بايد موقع اولين برخورد و هنگام ورود، متانت و سنگيني خودم را حفظ کنم، بعد با وقار خاصي که لازمه خطابه است بالاي منبر بروم و نگاه دقيقي به همه جمعيت بيندازم که همين نگاه اول حواس همه را کاملاً به سوي من جلب کند و بعد نفس عميقي بکشم و دستهايم را به دسته‌هاي دو طرف منبر بفشارم و دهانم را نزديک ميکروفون بياورم و شروع کنم که: بسم‌الله الرحمن الرحيم الحمدالله رب العالمين و الصلوة و السلام علي سيدنا...
ولي نه، اين خيلي عادي شده است. بايد يک چيزي بخوانم که برايشان تازه باشد و خيال نکنند همان چيزي را که از ديگران شنيده‌ام تحويلشان مي‌دهم.
آهان، اين خطبه را مي‌خوانم: الحمدالله الاول بلا اولٍ کان قبله و الاخر بلا آخرٍ يکون بعده، بعد سلام و تحيت را ادامه مي‌دهم که:
ثم الصلوة و السلام علي:
علي چي؟ اشرف الانبياء؟ نه،‌خاتم السفراءالمقربين؟ نه، البشير النذير و السراج المنير؟ آهان همين خوب است.
ثمّ الصلوة و السلام علي البشير النذير و السراج المنير، العبد المؤيد و الرسول المسدد الذي سمي في السّماء باحمد و في‌الارضين بأبي القاسم مصطفي محمد.
و صدايم را بايد اينجا با تأکيد بيشتري بکشم تا صلوات بلندتر و جديدتري بفرستند. بعد که صلوات فرستادند ادامه مي‌دهم:
و علي آله و اهل بيته الطيبين الطاهرين المعصومين الذين اذهب الله عنهم الرجس و طهرهم تطهيرا، خب بعدش چه بگويم؟ آهان، اين روايت را مي‌خوانم که: اِتًّقِ اللهَ بعضَ التُّقي و ان قَلّ و اجعل بينک و بين الله ستراً و ان رقّ.
ولي اين روايت را يادم نيست از که بود،‌از امام صادق (ع) يا از پيامبر يا ... خب آنها که نمي‌دانند من مي‌گويم امام صادق(ع).
وجود مقدس امام صادق (ع) فرمودند: اي بنده خدا، اي مؤمن، اي مسلمان! ولي نه، اول بايد دو سه صلوات ديگر بگيرم تا قشنگ مجلس توي دستم بيايد و بعد حديث را معنا کنم.»
حاج آقا بفرماييد!
جوان راننده بود. ماشين را جلوي در مسجد نگاه داشته بود. پياده شدم. وارد مسجد که شدم حاج حسين گوشه حياط سر ديگ را با يکي دو نفر ديگر گرفته بود و جابه‌جايش مي‌کرد. مرا که ديد با عجله جلو آمد و با سلام و صلوات داخل مسجد برد.
چند نفر که دم در نشسته بودند پاشدند و دست به سينه راه را باز کردند. در يک نگاه جاي نشستن را پيدا کردم. بالاي شبستان و کنار محراب يک رديف پشتي چيده بودند و چند نفر هم که معلوم بود بزرگترهاي هيأت هستند آنجا نشسته بودند. بلند شدند و من هم به اولين پشتي تکيه دادم و نشستم.
تا چاي قند پهلو را بخورم، جمعيت داخل شبستان را پر کرده بود و مداح وقت اول هم داشت ذکر مصيبتش را تمام مي‌کرد که حاج حسين کاغذي به دستش داد. کاغذ را باز کرد و با صلوات بلند جمعيت شروع کرد به خواندن کاغذ و بعد نگاهي به من کرد و سري تکان داد و صدايش را صاف کرد. آن وقت گفت: «بيش از اين مصدّع نشوم، مجلس منور است به نور سلسله جليله سادات و علماي اسلام و روحانيت عظام، حجت‌الاسلام...» و بيسواد نام مرا گفت.
انگار هيچ نمي‌فهمد. اخمهايم توي هم رفت و بلند شدم.
آنقدر عصباني بودم که حتي نتوانستم از بلند شدن و احترام چند تا پيرمرد بغل دستي خودم و چند نفر که در صف اول نشسته بودند تشکر کنم. وقتي به کنار منبر رسيدم، پيرمرد مداح از نگاه من متوجه گناه خود شد و در حالي که پايه ميکروفون را درست مي‌کرد در اصلاح حرف خود گفت: «براي سلامتي حضور حجت‌الاسلام و المسلمين جناب ... صلوات.»
حالا من بالاي منبر بودم و مردم صلوات سوم را هم فرستاده بودند.
نگاهي به جمعيت انداختم و احساس خوشي سراسر وجودم را پر کرد:
«اين همه آدم جمع شده‌اند تاحرفهاي مرا بشنوند؟ حضرت حجت‌الاسلام والمسلمين و بعدها آيت‌الله، که هم درس معقول مي‌گويد و هم منقول. که فضايلش زبانزد همگان شده است. از سحر که نوافل را به جا آورده‌ام و نماز صبح را خوانده‌ام، به درس و بحث مشغول بوده‌ام تا حالا که درسهاي لمعه و اصول را هم گفته‌ام و آمده‌ام اينجا. خبر چاپ دومين تأليف را هم امروز صبح داده‌اند. احساس کردم وارث علوم و فضايل همه علماي سلف هستم و اين جمعيت عوام به قدرشناسي اين همه فضيلت پاي اين منبر جمع شده‌اند. از بالاي منبر واقعاً منظره اين پايين ديدني است.»
جمعيت صلوات سوم را فرستاده بود و منتظر بود.
حاج حسين دم در ايستاده و در حالي که آستينهايش را بالا زده بود با لبخند رضايتي بر لب، مرا نگاه مي‌کرد.
بايد شروع مي‌کردم.
دستهايم را به دو طرف منبر فشار دادم و نفس عميقي کشيدم.
بسم‌الله الرحمن الرحيم.
اما
اما بعد چه بايد مي‌گفتم؟
دوباره دهانم را به ميکروفون نزديک کردم و گفتم:
بسم‌الله الرّحمن الرّحيم
باز هم يادم نيامد. حاج حسين همان‌طور به من نگاه مي‌کرد.
باز گفتم: بسم‌الله الرّحمن الرّحيم.
دو سه نفر به همديگر نگاه مي‌کردند و پچ‌پچ‌ها شروع مي‌شد. اين‌بار با صداي بلندي گفتم: بسم‌الله الرحمن الرحيم.
پيشانيم سخت عرق کرده بود و تنم داغ شده بود. گفتم: «صلوات جلي ختم بفرماييد.»
قلبم به شدت مي‌زد و دستهايم مي‌لرزيد. احساس مي‌کردم همه دارند با نگاهشان مرا مي‌خورند. احساس مي‌کردم چند صد جفت چشم به من خيره شده‌اند. ياد حاج حسين افتادم که ديگر نمي‌ديدمش. ياد جوان راننده افتادم؛ ياد جلسه درس لمعه افتادم.
جمعيت صلوات دوم را هم خود به خود فرستاده بود.
گفتم:
بسم‌الله الرّحمن الرّحيم
ولي فايده‌اي نداشت!
هيچ‌چيز يادم نمي‌آمد. هرچه به خود فشار آوردم فايده‌اي نکرد. تمام بدنم مي‌لرزيد. دلم مي‌خواست زمين دهن باز کند و مرا ببلعد. کاش اصلاً من اينجا نبودم. کاش اصلاً حاج آقا حسيني در کار نبود؛ کاش هيأتي نبود؛ کاش ماشين پنچر شده بود؛ کاش پايم شکسته بود؛ کاش، کاش، کاش...
مردم باز هم صلوات مي‌فرستادند. فايده‌اي نداشت، بسم‌الله الرحمن الرحيم. فايده‌اي نداشت.
در مسجد از کدام طرف بود؟ از کدام طرف آمده بودم؟ از کدام طرف منبر بايد پايين مي‌آمدم؟ از کدام طرف بايد خودم را بيرون مي‌انداختم؟ چطور بايد خودم را خلاص مي‌کردم؟ به کدام‌سو بايد مي‌گريختم؟ چگونه بايد اين آبروريزي را جبران مي‌کردم؟ بعد از اين چگونه بايد درس و بحث و افاضه و منبر داشته باشم؟ اين کوچه به کدام خيابان مي‌رسد؟ کدام ماشين مرا به مدرسه مي‌رساند؟
يکي از پشت سر صدا مي‌زد: «حاج آقا! حاج آقا! يک دقيقه صبر کنيد!»
رو برگرداندم. جوان راننده بود که با پاهاي برهنه دنبال من مي‌دويد.
جلوتر که آمد دستانش را جلو آورد و گفت: «حاج‌ آقا! نعلين‌هايتان!»

+ نوشته شده در جمعه 10 آذر1385ساعت 0:31 AM توسط ققنوس |

 

 

در طول تاريخ خدا در حال تلاش بوده تا حكومتي تاسيس نمايد كه در آن بدن جسمي انسان با فكر و روحش كنترل شود . در واقعيت زندگي ، مي بينيم كه روح و جسم ما با يكديگر در مجادله هستند . روح ميل دارد به راه خوبي برود، در حاليكه جسم ما تمايل به پليدي دارد . روح ما ميخواهد ، خودمان را بخاطر ديگران فدا و قرباني كنيم ، در حاليكه جسم ما ديگران را واميدارد كه خودشان را بخاطر ما فدا كنند . راه جسم و روح با هم فرق دارد و در تضاد با يكديگر است .

خدا اين وضعيت را درك كرده و دو روش را براي كنترل انسان بر بدن جسمي اش بكار ميگيرد .

متداول اين بوده است كه با تشويق انسان به روزه گرفتن، انجام مناسك مذهبي و رياضت كشيدن ، جسم را در سختي و مشكل قرار دهند. اين گونه اعمال باعث ميشود كه نيروي جسمي كاهش يافته، و در نتيجه روح ميتواند بر جسم غلبه و استيلا يابد. تمام ادياني كه انسان را به سمت خوبي هدايت مي كرده اند، اين شيوه ي غلبه بر جسم را تعليم داده و پيروان خود را به اين راه دعوت مي نمايند.

مثلا، خصوصيت ويژه ي شيطان تكبر و حسادت است. براي جدا شدن از او، بايد به جهت مخالف، يعني به راه تواضع و فروتني برويم . بهمين دليل است كه اديان در طول تاريخ بر تواضع و فروتني و پرهيزكاري و تقواي فداكارانه تاكيد كرده اند.

جسم ما ميل ندارد كه در مقام " پست تر يا پائين تر يا تحت كنترل " باشد. اما فداكاري جسم را مجبور ميكند كه آن مقام و موقعيت را بپذيرد. وقتي نيروي بدن جسمي كمتر از نيروي بدن روحي باشد، جسم راحتتر توسط روح كنترل ميشود.

اما در عصر حاضر اين دو نيرو در انسان تقريبا برابر هستند. بنابراين روش دوم خدا تقويت كردن روح است.

قطعا، يك روح برتر و عاليتر جسم را به راه خوبي هدايت خواهد كرد. اما انسان بايد راه را باز كند تا خدا بتواند از طريق او كار كند. براي اينكار خدا از انسان ميخواهد كه سخت دعا كند و خودش را در راه خوبي وقف كند.

وقتي شما خود را از طريق دعا با تمام قلب، و با تمام خلوص و صداقت واگذار و متعهد ميكنيد، آنگاه خدا ميتواند در شما ساكن شود.

وقتي ما قدرت بيشتري از خدا دريافت كنيم، جسم ما ميتواند بوسيله روح ما كنترل شود و وسيله اي براي انجام خواست گردد.

          

+ نوشته شده در پنجشنبه 9 آذر1385ساعت 11:34 PM توسط ققنوس |

با درك و شكيبايي ، بر هر مشكلي توانائي

 

تنگناهاي زندگي اغلب چنان دردناكند كه تاب پايداري در برابرشان نداريم

چنان كوبنده ، كه گاه مي شكنيم و فرو مي افتيم ،

و سرانجام به همه چيز ، حتي به خود بدبين مي شويم .

و شايد در تاري كه خود تنيده ايم گرفتار شويم ،

اگر نتوانيم درست انديشه كنيم شايد ،

راهي در پيش گيريم كه به آشفتگي بيشتر ما بينجامد .

 

اما احساس تنهائي مكن كه ديگران نيز با چنين لحظاتي روبرو بوده اند .

گاه زندگي آسان نيست .

بايد سخت بكوشيم تا به آنچه مي خواهيم دست يابيم ،

و آنگاه است كه ارزش آن را بيش از پيش مي دانيم .

 

 

With understanding and patience you

can find a way through any difficulty

 

The pressures that life brings each

Of us can often bee too great to deal with

And in turn can make us lose our self – perspective

Eventually we start seeing everything in a negative light 

Including ourselves

We may become trapped within ourselves, and without

the ability to think clearly, we may choose a way out that

causes even more confusion. But don’t feel alone

because this has happened to everyone at one time

Sometimes, life is not meant to be easy

We have to work hard to get what we want so it will be

appreciated more when we get it

+ نوشته شده در دوشنبه 6 آذر1385ساعت 11:54 PM توسط ققنوس |

فيزيك كوانتوم در هفت گام

 

 نيلز بور (1962-1885)، از بنيانگذاران فيزيك كوانتوم، در مورد چيزي كه بنيان گذارده است، جمله اي دارد به اين مضمون كه اگر كسي بگويد فيزيك كوانتوم را فهميده ، پس چيزي نفهميده است. من هم در اينجا مي خواهم چيزي را برايتان توضيح دهم كه قرار است نفهميد!

 

گام اول: تقسيم ماده

بياييد از يك رشته‌ي دراز ماكارونيِ پخته شروع كنيم. اگر اين رشته‌ي ماكاروني را نصف كنيم، بعد نصف آن را هم نصف كنيم، بعد نصفِ نصف آن را هم نصف كنيم و... شايد آخر سر به چيزي برسيم ــ البته اگر چيزي بماند! ــ كه به آن مولكولِ ماكاروني مي‌توان گفت؛ يعني كوچكترين جزئي كه هنوز ماكاروني است. حال اگر تقسيم كردن را باز هم ادامه بدهيم، حاصل كار خواص ماكاروني را نخواهد داشت، بلكه ممكن است در اثر ادامه‌ي تقسيم، به مولكول‌هاي كربن يا هيدروژن يا... بربخوريم. اين وسط، چيزي كه به درد ما مي خورد ــ يعني به دردِ نفهميدنِ كوانتوم! ــ اين است كه دست آخر، به اجزاي گسسته اي به نام مولكول يا اتم مي رسيم.

اين پرسش از ساختار ماده كه «آجرك ساختماني ماده چيست؟»، پرسشي قديمي و البته بنيادي است. ما به آن، به كمك فيزيك كلاسيك، چنين پاسخ گفته ايم: ساختار ماده، ذره اي و گسسته است؛ اين يعني نظريه‌ي مولكولي.

 

گام دوم: تقسيم انرژي

بياييد ايده‌ي تقيسم كردن را در مورد چيزهاي عجيب تري به كار ببريم، يا فكر كنيم كه مي توان به كار برد يا نه. مثلاً در مورد صدا. البته منظورم اين نيست كه داخل يك قوطي جيغ بكشيم و در آن را ببنديم و سعي كنيم جيغ خود را نصف ـ نصف بيرون بدهيم. صوت يك موج مكانيكي است كه مي تواند در جامدات، مايعات و گازها منتشر شود. چشمه هاي صوت معمولاً سيستم هاي مرتعش هستند. ساده ترين اين سيستم ها، تار مرتعش است ــ كه در حنجره‌ي انسان هم از آن استفاده شده است. به‌راحتي(!) و بر اساس مكانيك كلاسيك مي توان نشان داد كه بسياري از كمّيت هاي مربوط به يك تار كشيده‌ي مرتعش، از جمله فركانس، انرژي، توان و... گسسته (كوانتيده) هستند. گسسته بودن در مكانيك موجي پديده اي آشنا و طبيعي است